| Κάποια εποχή απέκτησε το -δικαιολογημένο- προσωνύμιο "ο Ποιητής του Αιγαίου". Πολλά ποιήματά του μελοποιήθηκαν, ενώ συλλογές του έχουν μεταφραστεί σε πολλές ξένες γλώσσες. Το έργο του περιλαμβάνει ακόμα μεταφράσεις ποιητικών και θεατρικών έργων. |
| ► | Το άπειρο υπάρχει για μας όπως η γλώσσα για τον κωφάλαλο. |
| ► | Όταν ακούς «τάξη», ανθρωπινό κρέας μυρίζει |
| ► | Από τον Θεό τραβιέται ο άνθρωπος όπως ο καρχαρίας από το αίμα. |
| ► | Την αλήθεια την «φτιάχνει» κανείς ακριβώς όπως φτιάχνει και το ψέμα |
| ► | Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις. |
| ► | Κάνε άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά |
| ► | Αρκετά λατρέψαμε τον κίνδυνο κι είναι καιρός να μας το ανταποδώσει. |
| ► | Όταν η συμφορά συμφέρει, λογάριαζέ την για πόρνη. |
| ► | Η λύπη ομορφαίνει επειδή της μοιάζουμε. |
| ► | Χαράξου κάπου με οποιονδήποτε τρόπο και μετά πάλι σβήσου με γενναιοδωρία… |
| ► | Μια νομοθεσία εντελώς άχρηστη για τις Εξουσίες θα ‘τανε αληθινή σωτηρία |
| ► | Φτασμένες οι προλήψεις σε μια καθαρότητα μαθηματική, μας οδηγούν στη βαθύτερη γνώση του κόσμου. |
| ► | Για να πατάς στέρεα στη γη, πρέπει το ένα πόδι σου να είναι έξω από τη γη. |
| ► | Βαρύς ο κόσμος να τον ζήσεις, όμως για λίγη περηφάνια το άξιζε. |
| ► | Δυστυχώς και η Γη με δικά μας έξοδα γυρίζει |
| ► | Αλλά με τις ξόβεργες μπορεί να πιάνεις πουλιά, δεν πιάνεις ποτέ το κελαηδητό τους. Χρειάζεται η άλλη βέργα, της μαγείας, και ποιος μπορεί να την κατασκευάσει αν δεν του ’χει από μιας αρχής δοθεί; |
| ► | Η αλήθεια βγαίνει χυτή σαν το νιόκοπο άγαλμα, μόνον μέσ’ από τα καθάρια νερά της μοναξιάς· κι η μοναξιά της πένας είναι από τις πιο μεγάλες. |
| ► | Το «κενό» υπάρχει όσο δεν πέφτεις μέσα του. |
| ► | Ο Νόμος που είμαι δεν θα με υποτάξει |
| ► | Την μαγεία δεν την πιάνεις με την ερμηνεία της μαγείας, πόσο μάλλον με την περιγραφή της ερμηνείας της μαγείας. Ή κελαηδάς ή σωπαίνεις. Δε λες: αυτό που κάνω είναι κελαηδητό! |
| ► | Είναι διγαμία ν’ αγαπάς και να ονειρεύεσαι. |
| ► | Ένας «Αναχωρητής» για τους μισούς είναι, αναγκαστικά, για τους άλλους μισούς, ένας «Ερχόμενος». |
| ► | Ο τρομοκράτης είναι ο άξεστος των θαυμάτων |
| ► | Ψαρεύοντας έρχεται η θάλασσα. |
| ► | Θεέ μου τι μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε! |
| ► | Άχνα βασιλικού πάνω απ’ το σγουρό εφηβαίο. |
| ► | Ο Αύγουστος ελούζονταν μες στην αστροφεγγιά. Κι από τα γένια του έσταζαν άστρα και γιασεμιά. |
| ► | Χίλιοι δυο παραφυλάνε σε κοιτάν και δεν μιλάνε. Είσαι σήμερα μονάρχης κι ώσαμ’ αύριο δεν υπάρχεις. |
| ► | Ένα σώμα γυμνό είναι η μοναδική προέκταση της νοητής γραμμής που μας ενώνει με το μυστήριο |
| ► | Έχω κάτι να πω διάφανο και ακατάληπτο Σαν κελαηδητό σε ώρα πολέμου |
| ► | Το ελάχιστο θέλησα και με τιμώρησαν με το πολύ. |
| ► | Ό,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα Ό,τι αγαπώ βρίσκεται στην αρχή του πάντα. |
| ► | Πιάσε την αστραπή στο δρόμο σου, άνθρωπε· δώσε της διάρκεια· μπορείς! |
| ► | Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη - Μα πού γύριζες |
| ► | Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως. Πριν απ’ τον Έρωτα έρωτας Κι όταν σε πήρε το φιλί, Γυναίκα |
| ► | Τη γλώσσα μου έδωσαν Ελληνική. Το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου. (από το "Άξιον Εστί") |
| ► | Έχοντας ερωτευτεί και κατοικήσει αιώνες μες στη θάλασσα έμαθα γραφή και ανάγνωση. |
| ► | Όπως σε ξέρει το φιλί κανένας δε σε ξέρει. |
| ► | Όπου και να θολώνει ο νους σας μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη. |
| ► | Ω σώμα του καλοκαιριού γυμνό καμένο Φαγωμένο από το λάδι και το αλάτι Σώμα του βράχου και ρίγος της καρδιάς |
| ► | Νυν η ταπείνωση των Θεών Νυν η σποδός του Ανθρώπου Νυν Νυν το μηδέν και Αιέν ο κόσμος ο μικρός, ο Μέγας! (Οι τελευταίοι στίχοι του «Άξιον εστί») |
| ► | Μακριά, μέσα στ’ απώτατα βάθη του Αμνού, ο πόλεμος συνεχίζεται |
| ► | Κείνο που σου προσάπτουνε τα χελιδόνια είναι η άνοιξη που δεν έφερες |
| ► | Όλα τα κυπαρίσσια δείχνουνε μεσάνυχτα. Όλα τα δάχτυλα Σιωπή. |
| ► | Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε Κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα! |
| ► | Πρόσεχε να προφέρεις καθαρά τη λέξη θάλασσα έτσι που να γυαλίσουν μέσα της όλα τα δελφίνια Κι η ερημιά πολλή που να χωρά ο θεός |
http://www.gnomikologikon.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου